Domaine la Pomme de Pin
chambres d'hôtes in wording...

Bonjour en welkom op onze website! Wij zijn Freek en Esther en hebben in 2016 een oud huis in hartje Frankrijk gekocht.
In het mooie Auvergne, in het plaatsje Louroux de Beaune.

160 jaar oud en in 1965 voor het laatst bewoond. Langzaam maar zeker bouwen wij de bouwval om tot ons eigen huis
met chambres d'hotes. Hoe dat vordert, beschrijven we hieronder. Bovenaan tref je het meest recente verhaal, veel plezier!


Landleven

Wat een heerlijk vooruitzicht. Voor het eerst hartje zomer naar ons huis. We spreken af dat we deze keer niet als een stelletje dwazen aan de slag gaan, we gaan het rustig aan doen. Het wordt heet en we gaan daar lekker van genieten. Na ons besluit om volgend jaar te gaan emigreren, heeft alles ineens niet zoveel haast meer. Want als we er eenmaal wonen…tijd genoeg!

5 augustus 2018, de dag na zwarte zaterdag wagen we het erop. Mentaal voorbereid op files en vertraging rijden we er wonder boven wonder in no time naartoe. Pas na Parijs durven we hardop tegen elkaar te zeggen dat het toch verbazingwekkend rustig is op de weg. Altijd een dingetje, zo ver rijden. Enkele reis 800 km in onze onooglijke rode bouwauto met zo’n 330.000 op de teller. En wat heeft ’ie moeite met de bergen halverwege Frankrijk. De snelheid zakt al gauw terug naar 80 en we worden ingehaald door alles en iedereen. 

Ik zorg er altijd voor dat ik niet de eerste ben die, na een lange tijd, ons huis binnenstapt. Bang voor beesten die er mogelijk hebben huisgehouden of hun intrek hebben genomen. Altijd fijn om eerst gewaarschuwd te worden dat ik vooral niet in de spoelbak moet kijken waar zich 2 gigantische, gitzwarte spinnen hebben gehuisvest. 

Van de Nederlandse hittegolf naar de Franse. We hopen op een koel huis, dat moet toch haast wel met die dikke berenmuren? Maar ook in Frankrijk is het verzengend heet en heet geweest dus koelte in huis valt enigszins tegen. De schade van de afgelopen maanden is schimmel op de plinten, wederom een bult onkruid en her en der een vochtplek. Dat valt dus alles mee. Maar beestjes, zoveel beestjes. Onverklaarbare, nog nooit geziene insecten. Ze zitten in de woonkamer, we ruimen ze uit de weg. De volgende dag zitten ze er weer, ze zitten maar te zitten op onze vloer… Wegwezen! Zwarte units die lijken op een tor met tentakels. Waar komen ze in hemelsnaam vandaan? 

Bij het openen van de luiken kom ik goed weg, het is namelijk behoorlijk donker en bij het openduwen van de luiken, zie ik dat mijn hand vlak langs een wespennest zit. Oef! We vinden nog veel meer nesten en de buurman zegt dat de brandweer ze echt niet meer komt weghalen. Dan onszelf maar in een apenpak hijsen en kapot spuiten die nesten.

Wespen, hoornaars, spinnen, salamanders en nog vele andere voor ons onbekende insecten, ze komen door alle gaten en kieren. Iets waar ik iedere keer schakeltijd voor nodig heb, ik moet een dag acclimatiseren en wennen. Een huis uit 1860 op het platteland, dat is zo anders dan wat we in Nederland gewend zijn. Landleven dus! Na een dag weet je niet beter en is het wat het is. Het went erg snel. Hoewel… de muis die zich heeft verschanst in het schuine plafond net boven ons bed zal niet wennen. Die horen we regelmatig van links naar rechts rennen. Gelukkig heeft ie vooralsnog dezelfde bedtijd als wij en horen hem niet in de avond en nacht.

Ons voornemen om het heerlijk rustig aan te doen is maar liefst 2 middagen gelukt. Eenmaal daar zijn we gewoon niet te houden. We willen resultaat zien, dat werkt zo verslavend! Ons eigen woondeel is nu zo goed als klaar. Mede dankzij Patrick die ons wederom een week kwam helpen (waarvoor een hele dikke MERCI!) is de badkamer in ons eigen woondeel bijna klaar. Dat maakt dat we een volwaardig huis gemaakt hebben van iets wat totaal onbewoonbaar was. Ongelofelijk als we daar aan terug denken. Nooit gedacht dat het ook nog eens zo mooi zou worden. 

Klaar om vanuit ons huis te gaan starten met het maken van de gastenverblijven. Hoe relaxed zal het zijn om er volgend jaar te wonen en iedere dag, zonder haast, te mogen klussen? Nog een paar maanden geduld ;)


======================================================================================================

Jaartje nog...

De winter heeft lang genoeg geduurd: 6 maanden niet klussen, 6 maanden stil. Hoewel stil? Een half jaar waarin op een andere manier veel is gebeurd. We hebben ons fijne huis in Nederland verkocht, we zijn verhuisd naar een huurhuisje en hebben onze emigratiedatum bepaald. Good to go? Bijna! Nog een woonkamer, keuken en badkamer bouwen en dan is ons eigen verblijf helemaal klaar.  

1 april 2018, midden in de nacht zo ziek als een hond wakker worden. Nee, dit zijn geen grappen! We moeten over een paar uurtjes vertrekken, wat zie ik daar tegenop. Het idee dat ik direct m’n Franse bed in kan duiken als we aankomen, maakt dat het wel lukt om te vertrekken. Een lastig begin dus. 

We worden steeds zuiniger op ons huis omdat het simpelweg steeds mooier en meer af wordt. Nadat koning winter geweest is zijn we toch benieuwd wat de schade zal zijn. Naast een hele berg verschimmelde kussens op zolder en een paar schoenen waaruit de paddestoelen beginnen te groeien (??) is een enkele haarscheur in in de gipswand eigenlijk het enige.

We gaan resultaat zien deze keer, in de afwerkingsfase zijn de keuken en woonkamer. Nadat de vloer in de woonkamer is gelegd kunnen de Marktplaats-koopjes naar binnen, kan er worden ingericht en ontstaat een volwaardige woonkamer. Het is ineens helemaal af! We genieten in de avond bij het haardvuur van dit prachtige resultaat. Er is hier geen professional of ingehuurde kracht aan te pas gekomen, alles hebben we eigenhandig bedacht en gemaakt. Dit maakt dat het gevoel van trots en het willen delen nog groter. Ook buurkat Monk vindt het erg gezellig bij ons en legt zijn lijf praktisch iedere avond bij ons op de bank. Heerlijk!


 

We zijn niet zo vaak in Frankrijk natuurlijk maar als we er dan zijn, dan gaat het ook telkens van dik hout! Want zie daar: de keuken is een feit! Wat een vreugde geeft het om niet meer gehurkt in de douchebak af te hoeven wassen, om niet bang te zijn dat er stof en zand in het eten komt terwijl ik ergens in of om huis stond te "skottelbraaien". Intens gelukkig worden we hier van. Wat willen we nog meer?! De buren vinden ook dat we hier nu best kunnen gaan wonen. En ja, ze hebben gelijk, alleen moet dat toch nog eventjes wachten.

Uiteraard hadden we deze ronde ook een aantal bloopers. Want ja, we zijn geen professionals en dan gaat er wel eens wat mis. Bij het installeren van de wasbak, ketst deze tegen het werkblad. Even lijkt er niets aan de hand en kijken we allemaal met bewondering naar het resultaat. De pret wordt echter een moment later direct gedrukt als Freek zegt: "hij is kapot", en inderdaad zien we dat een hele hoek is afgebroken. Shit happens...balen...relativeren...we maken het wel opnieuw.

En dat loodgieterij een vak is, hebben we nu ook aan den lijve ondervonden. Een knelkoppeling klapte er af en het gevolg was dat er een stortvloed van water van boven naar beneden kwam vallen: bovenop de nieuwe keuken! Flink geschreeuw, gevloek en met ernstige spoed naar de hoofdkraan om uit te zetten. Dat de Franse knelkoppelingen weer net iets anders werken dan de Nederlandse weten we nu dus ook...

Het was moeilijk om ons mooie huis te verlaten deze keer. Omdat het zo heerlijk was en dat we intens genoten van hetgeen we hebben gemaakt. Dat het nu echt bewoonbaar is en dat ons eigen woondeel, op de badkamer na, helemaal af is. 

Wat we inmiddels wel weten is dat we geen jaar meer hoeven te wachten. In Nederland wonen we nu tijdelijk daar waar we 20 jaar geleden gingen samenwonen. Wat een toeval, terug op het oude honk, vertrouwd, mooi om zo de cirkel rond te krijgen, we eindigen in Nederland waar we begonnen zijn. We zijn vrij om te gaan en staan waar we willen, geen koophuis meer. Enkel een kwestie van de huur opzeggen en de laatste spullen verhuizen naar La France. En dat gaat gebeuren op zondag 14 april 2019.

Even slikken voor onze lieve vrienden en familie, want het wordt nu echt concreet. Het geeft hen, en ons, in ieder geval nog even de tijd om aan het idee te wennen. Wat we wel weten is dat mensen heel graag bij ons zijn want deze keer hebben we weer een paar hele fijne mensen mogen verwelkomen: Brenda, Karin, Christ, Rian en Ton. Daarnaast is er begin van dit jaar wederom een winterploeg opgestaan die een paar dagen gebikkeld hebben: Roel, Bernd en Jurgen. Dank jullie wel, we hopen jullie nog heel vaak als gasten te mogen hebben! Bisous

=========================================================================================================

De laatste ronde in 2017

Telkens als we na maanden weer terugkomen in ons huis, is het spannend: Wat treffen we aan? Zou het stucwerk op de grond liggen? Is de vloer krom getrokken? Is het dak nog heel? En iedere keer mochten we ons zo gelukkig prijzen dat het harde werken niet opnieuw hoefde. 
Tot nu, want het is niet alleen maar een roze wolk. Zo gelukkig als waren we met ons nieuwe terras 2 maanden geleden, zo'n deceptie is het als we zien dat er een dikke groene grasmat op gegroeid is.


24 september 2017 Om te janken, zoveel groen doet wel een beetje pijn, we kunnen wel zeggen dat "project terras" is mislukt. De buren komen om beurten ook even tegen ons vertellen dat dit niet goed is, ze komen met allerlei theorie en wijze raad. We horen het met veel interesse aan en antwoorden met d'accord of oui, maar snappen we nu daadwerkelijk wat ze zeggen...? Op dit soort momenten worden we met onze neus op het feit gedrukt dat we nog een weg te gaan hebben met de Franse taal. 

Het is september en spinnentijd, er zijn weer een aantal flinke zwarte joekels gespot in ons huis. Daar waar ik vroeger panisch werd en lichtelijk arachnafobisch was, kan het nu niet anders dan die beesten accepteren en ze eigenhandig buiten zetten. De afmeting van menig spin bewijst al dat we ver van Nederland zitten maar de slang die we in huis vinden is toch wel het klapstuk. Dit beestje was het er niet zo mee eens dat ook hij werd buitengezet en liet dat weten door flink te sissen.

Buiten het feit dat wij een bouwvallig huis hebben waar immens veel in moet gebeuren, moet er buiten in de tuin niet minder gebeuren. De vorige eigenaren hebben daar een metershoge storthoop voor ons achtergelaten. Bijna een week met 4 man in de tuin zagen, snoeien en sjouwen. Met als resultaat dat de zon weer kan schijnen op de moestuin van de buurman die het maar wat prachtig lijkt te vinden dat er ineens weer zoveel bedrijvigheid is. Niets is teveel, we lenen zijn kettingzaag en we krijgen voor een weeshuis aan groenten uit zijn tuin. Waaronder courgettes van een halve meter, pompoenen en savooiekolen.

Kennismaking met de mairie stond al sinds de eerste klus-vakantie op de planning maar iedere keer dachten we daar geen tijd voor te hebben of liever gezegd vonden we dat gewoon spannend. Maar nu gaan we het niet meer uitstellen en gaan we met een zakje Hollandse speculaas op bezoek. Na een prima gesprekje lopen we met een emaille bordje met het nummer 8 de deur uit. Ons huis heeft voor het eerst een nummer! In Nederland heel normaal maar niet op het Franse platteland. Daar kent de postbode gewoon iedereen en weet hij in welke brievenbus hij de post moet doen.

Dit was de laatste ronde dit jaar, helaas zijn de vakantiedagen op en moet er in Nederland weer gewerkt worden. 


In het voorjaar van 2018 gaan we weer aan de slag. We kijken terug op een jaar waarin we enorm veel hebben gedaan. We waren nooit zo ver gekomen zonder de hulp die we hebben mogen krijgen. 

Henk, Dennis en Patrick: een week vakantie opnemen, 800km in de auto om vervolgens met overbelaste spieren, zere voeten en krassen op de armen weer 800km in de auto te zitten... je moet het maar willen ;-) Jullie hebben ons ontzettend veel uit handen genomen. 

Karin, die we weer zien genieten en alles mooi maakt. Jurgen, keihard je hoofd stoten en gewoon doorgaan met stukadoren en metselen. 

Christ, vakman waar we zo veel van leren! Cees, die ons terras weer prachtig maakt. In de avond in de "mancave" muziek & wijn, wat was het gezellig! 

En Ton, er achter komen dat je inmiddels net zo vaak in ons huis bent geweest als wijzelf. Onze steun en toeverlaat. 

Merci beaucoup lieve mensen. Tot in 2018!


=========================================================================================================

Zweten!

Op 2 juli 2017 mogen we weer. Een houten constructie staat op ons te wachten, klaar om gipsplaten tegenaan te schroeven. Een ruimte wat de slaapkamer en logeerkamer van ons eigen woondeel moet worden. Twee weken gas geven is wat we gaan doen, met als doel dat we niet meer in een tent hoeven te slapen.

Bij aankomst is het even slikken, onkruid is hoger dan wij zelf zijn. Is dit écht mogelijk in die korte tijd? Ja dus. Van het maaiwerk in mei is werkelijk geen snars meer te zien. De Auvergne is een vruchtbaar stukje Frankrijk, en daar weten wij nu ook alles van.

Bij de bouwmarkt kennen ze ons inmiddels wel en zorgen we er regelmatig voor dat divers materiaal raakt uitverkocht. Wanneer het dan weer binnenkomt, lijkt nooit voor iemand echt duidelijk te zijn. Gelukkig zijn de Fransen ons goed gezind en doen ze hun best om ons aan 60 gipsplaten te helpen.

Iedere dag wordt het beetje warmer, ons koele huis warmt op en vooral boven, waar keihard gewerkt wordt, gutst het zweet uit alle poriën. Onze buren verbazen zich telkens weer als ze ons de hele dag zien werken en tijdens deze hittegolf zou je al helemaal je gemak moeten houden. Maar helaas zijn onze dagen schaars hier en houden we het tempo er toch flink in.

 

Terwijl wij onszelf de rambam werken, krijgen we ineens een heel fijn bericht. De man die een deel van de tuin zou egaliseren en volgooien met grind, gaat dit nu eindelijk ook daadwerkelijk doen. Gaaf om een grote vrachtwagen met 13 kuub grind in onze straat aan te zien komen. Wát een metamorfose! Van 'jungle' naar prachtig terras, dit wordt na een hard day's work echt wel even héél hard genieten. En we weten nu in ieder geval zeker dat we hier niet meer hoeven te schrikken van buitenproportioneel onkruid.

En dan komt de dag waar we erg naar uit hebben gekeken. De slaapkamers boven zijn klaar! Het stuc- en voegwerk is nog lang niet droog maar hey, wij gaan verhuizen. De tent aan touwtjes waar we alle tijd in hebben geslapen kan worden neergehaald. Hallo prachtige Franse slaapkamer! Werkelijk alles hebben we eigenhandig gemaakt. Afgelopen september was dit nog een spookzolder waar je alleen kon komen door een gat in de muur.

Voordat we aan dit avontuur begonnen, dachten we wel handig te zijn. Anders begin je er immers ook niet aan. Maar met alle werkzaamheden die we nu hebben gedaan en wat we hebben geleerd, is het vertrouwen om ook van het grote huis een prachtplek te maken groter dan ooit. Dit gaat gewoon lukken!

Er wordt ons wel eens gevraagd of we het nog niet beu zijn om iedere vakantie met ons huis bezig te zijn. Gek genoeg is dit totaal niet het geval, we willen niets liever dan klussen en bouwen. Het geeft zo'n ongelofelijk goed gevoel als je het voor je ogen zó ziet opknappen.

 Deze ronde hebben we niet hardgelopen, we hebben gesprint. Samen met John en Ton zijn we súper blij met en heel trots op het eindresultaat wat nog mooier is geworden dan we hadden gehoopt.

=========================================================================================================

De derde ronde

De volgende volksverhuizing is op 29 april 2017 een feit als we voor 2 weken naar ons huis vertrekken. Deze keer wordt het druk in Louroux de Beaune, familie heeft vakantie en komen een week op de camping in de buurt. Het is geweldig om hen voor het eerst ons huis te laten zien, ook al moeten we nog immens veel doen en heb je enige fantasie nodig om te zien wat het kán worden, we zijn er apetrots op.

Hoewel dit de derde keer is dat we voor een aantal weken gaan klussen, is er in januari en in maart veel gedaan. Twee korte bezoeken waarvan die in januari de boeken in gaat als "survival in de vrieskou". Het lukt ons namelijk vooralsnog altijd om in de meest onprettige weersomstandigheden in Frankrijk te zijn. En dus op de koudste dagen van het jaar vertrekt Freek met 3 vrienden om een klus te klaren. Slapen in een niet geïsoleerd en tochtig huis op een stretcher met een binnentemperatuur van -8 graden. Douchen lukt de heren eenmalig, daarna vriest de kraan in de nacht kapot.

Als we in maart weer eens voor een paar dagen gaan, is de boel wel ontdooid en kunnen we de schade repareren. We bewonderen de nieuwe verdiepingsvloer die we hebben laten maken. Een onbegaanbare zolder is ineens zo groot en strak als een balzaal. De keerzijde van een mooie zolder is een ongelofelijke puinhoop beneden en er bekruipt me een moment van "wat moet ik in godsnaam doen, wat doe ik hier?". Mensen vragen me soms of ik me wel eens afvraag waar we aan begonnen zijn. Nou eigenlijk niet maar nu dus even wel. Dit gevoel gaat gelukkig snel weg als ik zie dat Karin, die met ons mee is gegaan, als een dolle puinzakken aan het vullen is. Oké, beginnen bij het begin en dat is ruimen. Er volgen dagen waarin we leren voegen en (soort van) stukadoren, we schuren, schilderen en timmeren er op los.

Een paar dagen in maart was erg fijn. Want zo ongeorganiseerd als we toen binnen kwamen, zo georganiseerd is het nu. Alles op zijn plek en opgeruimd, waardoor we meteen vol gas aan de bak kunnen. Al gauw worden we gedurende een week dagelijks geholpen door diverse hulptroepen. Dit maakt dat klussen als sneeuw voor de zon verdwijnen en we soms even moeten denken wat het volgende is wat aangepakt kan worden. Het geeft een fantastisch gevoel om te zien hoe snel je resultaat hebt. Het heeft een soort van verslavende werking, "nog even dit" en "ff een uurtje door en dan is dat ook klaar". En zo ben je al gauw iedere dag van 8 tot 20 uur aan het klussen.

Focus lag deze weken op ons eigen huisje, dat heeft de prioriteit want wat zal het fijn zijn als we daar warm en schoon kunnen verblijven. Nog altijd ligt er overal stof, puin en zand en is het grote huis nog redelijk bouwvallig. Hoewel daar nu wel prachtige nieuwe deuren zijn gemaakt. De oude deuren waren zó oud, verrot en kapot dat de kat van de buren gewoon naar binnen liep. En om ons te laten merken dat het toch echt wel zíjn huis is, zette hij zijn stoffige pootjes tegen de gestukadoorde muur en draaide hij midden in de kamer een drol. Nou kat, dat gaat nu niet meer jongen.

Nog steeds slapen we in een binnentent die aan touwtjes aan het plafond hangt maar het einde van dit tijdperk is in zicht. Ons huisje is inmiddels volledig geïsoleerd, er staat een nieuwe kachel, elektra is aangelegd en verder is alles klaar voor afwerking met gipsplaten. Maar dat moet helaas even wachten en gaat de volgende keer gebeuren!

Voordat wij aan dit avontuur begonnen hadden we niet durven dromen dat er zoveel lieve mensen zijn die ons helpen. Daarom op zijn minst wederom een aantal eervolle vermeldingen:  

Stijn, Jurgen en Bernd: ijsberen, slapen met een wintermuts op, we hopen nog vaak met jullie samen met terug te kijken op deze Siberische klus. In het Franse zonnetje met een vin blanc natuurlijk!

Karin: schuren, schilderen, sjouwen, 3 dagen vol gas en met zichtbaar zoveel plezier. Bikkel, je bent goud waard!

Ton: vakman, maakt in no time nieuwe deuren op maat. Wat een verschil en wat zijn we daar trots op!

Anneke, Maartje, Rian, Renske, Roel en wederom Stijn: op vakantie zijn en vervolgens bij ons komen klussen. Wat hebben jullie ons veel uit handen genomen en wat zijn we door jullie deze 2 weken enorm veel opgeschoten. Dank jullie wel!

=========================================================================================================

Part deux

Op 11 september 2016 is de aanhanger zó volgepropt dat er letterlijk geen cm meer over is. Op weg naar de Auvergne waar we weer keihard mogen gaan klussen in ons huis. Anders dan de vorige keer, makkelijker, we hoeven niet te hopen op water en elektra, we hoeven niet te zoeken naar winkels en we weten in welke staat ons huis zich écht bevindt. Als een geöliede machine beginnen we na een rit van 800km met het opbouwen van ons huis, benieuwd wat we allemaal voor elkaar gaan krijgen in 3 weken...

Ergens in ons achterhoofd zit nog het bizar slechte weer van de vorige keer, 7 dagen non-stop regen en kou. In de periode dat het Louvre werd ontruimd en de snelweg bij Orleans werd afgesloten omdat er overstromingen waren door hevige regenval zaten wij in ons eeuwenoude huis. En eerlijk is eerlijk, dan is het heel triest. Als een stelletje neuroten hebben we weken lang meerdere malen per dag Weeronline en andere weersvoorspellingsapps bekeken. Bij aankomst is het in ieder geval bloedheet en zitten we tot laat in de avond in onze tuinkamer, ook wel Franse casa genoemd. Mocht het weer omslaan, zijn we deze keer goed voorbereid: de casa is ingericht als woonkamer. We hebben een loungeset, kast en een hele hoop versiersels meegenomen om de boel op te leuken. Hout voor de kachel ligt klaar. Nu kan het gaan regenen en koud worden wat het wil.

 

Het groeiseizoen is geweest maar wat we aantreffen valt ons alles mee. Het zware werk wat we eerder in de tuin hebben verzet, hoeft gelukkig niet herhaald te worden. Na een paar uurtjes ligt al het onkruid plat en is de klim-op weer in bedwang. Wat volgt is de reparatie van de schoorsteen, gaten in de muur dichtmetselen en het aanbrengen van lichtschakelaars in diverse kamers.

Ondertussen blijkt dat we zo zoetjes aan ook al best wat sociale contacten hebben in de buurt. De buurman nodigt ons uit voor zijn feest, als ik vraag of hij misschien jarig is, antwoordt hij dat dit niet het geval is maar dat het gewoon een feest is voor het einde van de zomer. Een "oogstfeest", wat de hele dag duurt en waar ook wordt gedanst, gezongen en toneel gespeeld.

De hoogbejaarde dame die ook in de straat woont was zo blij met de stroopwafels die we voor haar meebrachten dat we écht op de koffie moesten komen. Zo gezegd, zo gedaan en ineens zaten we aan de keukentafel in een piepklein huisje met een heel lief ouder echtpaar in het Frans te kletsen. Iedere keer zijn de Franse contacten en uitnodigingen spannend en gaan we met enige spanning en onzekerheid zo'n contact aan. Maar telkens weer gaat het spreken en begrijpen van de taal goed, wat een heel fijn gevoel geeft. En als klap op de vuurpijl krijgen we van de overburen een flesje zelfgemaakte "crème de mûres", om Kir mee te maken.

 Deze keer mogen we onszelf zo gelukkig prijzen dat we hulp krijgen van verschillende mensen. Het is ongelofelijk lief en zó fijn om extra handjes te hebben. Mede door deze kanjers hebben is er in 3 weken tijd enorm veel werk verzet: trap gemaakt, vloer gelegd, muren doorgebroken, wandelpaden gemaakt, dakgoten geplaatst, schoongemaakt, deuren gehangen en heel erg veel geschilderd. Langs deze weg dan ook een eervolle vermelding voor John, Bernd, Silvia, Rian en Ton. Dank jullie wel!

De vorige keer vroeg iemand me: "voelt het al als thuis?", waarop het antwoord steevast "nee" was. Deze keer betrapte ik mezelf erop dat het weldegelijk al een beetje thuis is. Ondanks het feit dat we nog steeds kamperen en overal stof en zand ligt, voelde het heerlijk om er te zijn. Het realiseren van ons eigen woondeel is begonnen en het einde daarvan is in zicht. Eenmaal weer in Nederland hebben we heimwee en duurt het stiekem wel heel lang voordat we weer vakantie hebben. In de tussentijd blijven we toch een beetje bezig met het realiseren van onze droom door Marktplaats te doorzoeken op koopjes. Van kachel tot wastafel, we hebben het allemaal nodig.

Komende winter hebben we wat karweitjes uitbesteed dus als we in het voorjaar weer gaan, zal er hopelijk weer het een en ander zijn gebeurd. Dag huis, tot in het voorjaar!

 =========================================================================================================

Spierpijn

Op 14 mei 2016 zijn we met een overvolle auto en aanhanger naar ons huis vertrokken. Voor de eerste keer 3 weken vol aan de bak! Met z'n tweetjes hebben we gewerkt als sloper, poetser, elektricien, metselaar, loodgieter, dakdekker, schilder en hovenier. Het is resultaat is spierpijn tot in de tenen maar bovenal hebben we een mooie start gemaakt met het opknappen van ons Franse huis!

Het is spannend om te gaan voor de eerste keer. Er is nog helemaal niets in ons huis: geen water, geen elektra, geen toilet of wasgelegenheid. We hebben wel afspraken staan met EDF (elektra) en Sivom (water) maar het gevoel "in Frankrijk komen ze als ze zin hebben" komt nu in mijn hoofd af en toe voorbij. Maar voor de eerste 4 dagen zijn we safe: we logeren in een chambres d'hôtes en hebben een aggregaat meegenomen.

Met volle kracht en energie storten wij onszelf de eerste dagen op het enigszins schoonmaken van het huis. Het is moeilijk te beschrijven hoeveel puinhoop er in een huis ligt wat 60 jaar onbewoond is geweest. Om maar te zwijgen over de ranzige spinnenweb-troep. En om er zeker van te zijn dat er geen spin in mijn kleding kwam, had ik mezelf goed ingepakt. Even later zag ik in de spiegel dat ik er bij liep als soort Minion/kip. Ach ja, geen spin in mijn kleding in ieder geval ;-) 

 

Freek ontfermt zich over het maken van een nood-badkamer en dan is de dag aangebroken dat de mannetjes van water en elektra zouden komen. Inderdaad, zouden komen... O jee, daar hebben we het al! Betekent dit dat we iedere dag naar het locale zwembad of een camping moeten rijden om te kunnen douchen?? De buurman heeft wel in de gaten dat we niet veel kunnen zonder water en stroom en hij zet vervolgens zijn kabelhaspel bij ons voor de deur en zegt dat we het buitenkraantje mogen gebruiken. Een hele opluchting en super aardig maar gelukkig hebben het buitenkraantje van de buurman niet hoeven gebruiken want de volgende dag zijn de mannetjes van het water én elektra er alsnog. Wat een geluk.

Op dag 5 verhuizen we van de chambres d'hôtes naar ons huis. Inmiddels hebben we een toilet, wastafel en warme douche! We slapen in een binnentent die we hebben opgehangen in ons huis. Ondanks dagen lang vegen en 5 minuten stofzuigen (nieuw gekocht bij Intermarché maar kon niet zo goed tegen fijnstof) is het niet heel gezond en fris om ons bedje "kaal" in de kamer te zetten. Dus: kamperen in eigen huis!

 

Dan begint het opbouwen en dus het echte werken aan het huis. Freek begint aan een doorgang tussen het kleine en het grote huis. Het is een 60cm dikke muur en gemaakt van stenen in allerlei formaten. Het is dagen werk maar de doorgang is een feit! Ik hou me bezig met het repareren en schilderen van de luiken en ik ga in de tuin aan de slag want daar staat het spul tot aan de heupen, je kunt er niet doorheen gezien de distels en brandnetels. Het is allemaal zo verwaarloosd en overwoekerd dat je het huis en het uitzicht amper ziet. Heel veel gesnoeid en afgezaagd en de stenen van binnen hebben we gebruikt om buiten een pad te maken! Omdat er zoveel te doen is, wisselen we gedurende de dag de werkzaamheden telkens af. Zo is er ook een monster-klimop rondom en zelfs in ons huis aanwezig. Sommige stammen hebben een diameter van 10 centimeter en het is wederom niet te beschrijven hoe heftig dit was.

Tussen het klussen door hebben we ook nog een Franse rekening geopend, hebben we een brievenbus gekregen van de postbode, weten we de weg naar diverse winkels en hebben we natuurlijk ook een beetje vakantie gevierd. And last but not least: we hebben veel Frans gesproken! Dat ik tijdens de afspraak met de bankdirecteur dacht:"spreek alsjeblieft Frans en geen Fransachtig Engels", zegt denk ik genoeg.

Waar we ook heel blij mee zijn is het feit dat onze buren zo aardig en attent zijn. Onze 10-jarige buurjongen heeft geholpen in de tuin en samen hebben we een Frans kinderliedje gezongen. De contacten zijn gelegd en we zijn zelfs een dag getrakteerd op zelfgemaakte rabarbertaart en rosé, om 11 uur in de ochtend. Toen we afscheid namen, werden er 2 kussen (bisous) uitgedeeld. Wat in Frankrijk betekent dat je vriendschap hebt. Superbe!

Eenmaal thuis in Nederland laten we alles bezinken en rusten we uit van 3 intense weken. We zijn moe maar voldaan en ook trots omdat we van niks een huis hebben gemaakt waar je kunt wonen cq kamperen.  

Met nieuwe energie, kracht en inspiratie gaan we in september terug naar Louroux de Beaune. À bientôt!

=========================================================================================================

Trotse eigenaren!

 

Het is soms nog wat onwerkelijk maar het is zover: het huis in Louroux de Beaune is van ons!

Op 22 januari 2016 om 01:45 gaat de wekker om vervolgens om 2:30 in de auto te zitten, op weg naar de notaris in St Gervais d'Auvergne. We hebben daar om 18 uur een afspraak om het koopcontract te tekenen en de sleutels in ontvangst te nemen. We vertrekken zo vroeg omdat we er simpelweg een zware hekel aan hebben om file te rijden in Parijs. Het vroege opstaan wordt beloond en we zijn binnen 8 uurtjes op plaats van bestemming.

Natuurlijk duurt het dan nog lang voordat het 18 uur is maar we vermaken ons prima. Eerste werk is naar ons toekomstige huis rijden, waar we zien dan het uitzicht nog mooier is dan we in gedachten hadden. Verder doen we een boodschap en zien we ineens dat onze auto een slappe band heeft. We rijden naar een garage om te vragen of ze hem willen oppompen, dan blijkt dat er een flinke spijker in zit. Ze repareren de band en ik ga afrekenen. Of ik even onze naam wil spellen en met als resultaat: madame CJUEPPEN. Als de eigenaar van de garage vraagt of we hier op vakantie zijn, kan ik het toch niet laten om te vertellen dat we vanmiddag een huis gaan kopen. Nou, dat vond 'ie wel erg leuk en vervolgens wordt ons Nederlandse adres op de factuur vervangen door ons Franse adres. "Da's toch veel makkelijker?", zegt hij. Daarbij vindt hij dat ik geen Frans meer hoef te leren want ik spreek het naar zijn mening zo goed. Nou, merci beaucoup monsieur! Hij weet natuurlijk niet dat ik niet eens de letters kan spellen want anders stond er wel CUPPEN ;-) Evengoed was het gesprek met deze meneer erg leuk en liep ik met enige Franse trots de garage uit.

Dan is het eindelijk 18 uur en zitten we bij de notaris. We vinden het behoorlijk spannend maar gelukkig staat onze Nederlandse makelaar ons bij. Het verloopt allemaal erg voorspoedig en een uurtje later lopen we de deur uit met de sleutels en als officiële eigenaren van het mooie huis in Louroux de Beaune. We vieren het met een heerlijk diner en vin rouge in ons hotel. Wat een indrukken en spannende momenten vandaag en mede door het slaapgebrek vallen we die avond vroeg als een blok in slaap.

De dag die volgt zijn we al vroeg in ons huis. Het is werkelijk bizar om hier te zijn en te beseffen dat iedere steen nu echt van ons is. Natuurlijk zijn er nu nog meer dingen die we voorheen nog niet zagen die moeten gebeuren. Dat maakt dat we met momenten denken "waar moeten we in hemelsnaam beginnen?". Daar tegenover staat dat we ook dingen zien die we heel erg gaaf vinden, de authentieke details vallen nu ook meer op. We zijn met twee bouwkundige Engelsmannen door ons huis gegaan en onafhankelijk van elkaar benoemden zij dat het heel veel werk is maar dat het allemaal "simple" is.

Onze Franse buurman vroeg of hij ons gras mocht maaien, nou heel graag meneer! Het eerste contact was dus erg positief, hij was enthousiast en het buurjongetje niet minder. Vader zei al dat zijn zoon heel nieuwsgierig is en ons wel komt helpen met klussen. Daarbij was hij verheugd dat we er over enkele jaren komen wonen. Want in Frankrijk hebben ze het niet zo op buitenlanders die alleen voor vakantie naar hun Franse huis komen.

En nu? De komende maanden regelen we vanuit Nederland dat er een septic tank wordt geplaatst en dat water en electriteit wordt aangesloten. Dan gaan we in mei en in september 3 weken naar ons huis om te klussen. We hebben er enorm veel zin in en genieten heel erg van het besef dat we nu gaan beginnen aan ons grote project.

=========================================================================================================

15 december 2015: Vorige week hebben we het voorlopig koopcontract binnen gekregen. Gewapend met woordenboek en goede moed hebben we geprobeerd het document te vertalen. Dit lukte redelijk, hoewel die juridische teksten echt niet meevallen. Gelukkig hebben we goede hulp vanuit Frankrijk dus werd ons na enkele telefoontjes steeds meer duidelijk. 

Momenteel is het wachten op allerlei officiële stukken en de afspraak bij de notaris. Vermoedelijk zullen wij eind januari weer naar Frankrijk gaan om bij de notaris de sleutel op te halen. Als we dan onze handtekeningen hebben gezet is het huis helemaal van ons en gaat het echt van start!